Op je billen.

Het is alweer wat jaren geleden. Ik heb een kleuterklas. Alle kinderen zijn van Turkse, Marokkaanse, Surinaamse of andere niet Nederlandse afkomst. Mijn stagiaire draait de klas grotendeels alleen, maar ik ben er bij.
Sinds een paar weken hebben wij een zwaarlijvig jongetje in de klas, met een onhandige motoriek. Daar kan hij niets aan doen natuurlijk. Als hij iets kiest om te doen, dan stormt hij er meteen op af en ziet niets meer van zijn omgeving. Hij beukt daarbij ongemerkt vaak een paar kleuters of tafels om. Wij moeten steeds erg opletten. Verder spreekt en verstaat hij bijna geen woord Nederlands en omdat hij thuis een andere taal spreekt dan de andere kinderen, kunnen die hem niet helpen.
Hij is heel enthousiast. Als we bij de kinderboerderij zitten, wordt de vraag gesteld welk dier er boven ons op de dakrand zit. Er zit een duif. Zonder aarzelen roept hij keihard “varken” naar de boer. De kinderen liggen over de grond van het lachen. Hij vindt het zelf ook leuk om mee te doen met antwoorden geven als iets wordt gevraagd.
Bij terugkomst op school wordt er wat gegeten en gedronken. Iedereen gaat aan tafel zitten met bekers en trommels. Hij pakt zijn spullen, beukt nog wat kinderen omver en zet zijn spullen op tafel.
“Ga je ook zitten?” vraagt mijn stagiaire. Niets. Hij kijkt wel, maar er gebeurt niets. De kinderen die nog niet zaten, gaan nu nog snel zitten. “Zitten Jared, op je billen” zegt ze vriendelijk. Geen beweging. “Op de billen… zitten.” Ze wijst haar billen aan. Hij kijkt boos, gaat niet zitten. “Jared, op de billen!” zegt ze nu wat strenger en wijst nogmaals naar haar achterkant en doet alsof ze gaat zitten. Hij balt zijn vuisten, zijn gezicht staat woest en hij zegt op luide toon: ” Jij……jij….jij zellef debiele!”
De klas is stil. Ze kennen het woord debiel niet en daarop komt ook geen reactie. De stagiaire en ik moeten elkaar nu niet aankijken, we onderdrukken het lachen. Ik loop naar hem toe, lok hem via zijn eigen eten op zijn stoel en probeer uit te leggen dat ze hem niet uitschold. De billen, de bielen, deze kinderen horen meestal geen verschil tussen i en ie, dat wist ik wel. Dat dit jongetje echter met zijn zeer beperkte woordenschat de scheldwoorden kende, wist ik niet. En als iedereen dan eindelijk rustig zit te eten en drinken kan ik ook even naar de gang. Even de lach eruit laten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s