Wat ruik ik?

Hassan heeft moeite met organiseren. In het begin van het jaar is hij telkens weer op zoek naar van alles en nog wat als hij met zijn werk moet beginnen. “Juf, ik ben mijn pen kwijt.” “Haal je laatje er maar uit, dan kijken we even”, is mijn standaard antwoord. Negen van de tien keer ligt die pen er gewoon in. De rest is dan al aan het werk en hij loopt elke dag vertraging op.
Op een dag zegt mijn collega: “Plak een groot vel op zijn tafel met vakjes waar zijn boek, Schrift, pen, potlood enzovoort moet komen.” Ik moet er een beetje om lachen, maar doe het toch.
Hassan geniet. Elke ochtend komt hij binnen en begint met militaire precisie zijn spullen op tafel te leggen. Het werkt en beter nog, hij werkt ook.
Zijn laatje is verder ook redelijk netjes.

Aan het eind van het schooljaar begint Hassan een beetje te stinken. Elke keer als ik langs hem loop ruik ik het. Ook de schriften van hem stinken als hij ze inlevert. Het is een soort penetrante pislucht en ik vraag me af waar het vandaan komt. Zou hij zijn handen niet wassen na het toilet. Oh bah, niet aan denken. Of zou hij nog in bed plassen en zich ’s morgens niet wassen? Het kan, maar het is wel uitzonderlijk in groep acht. En wat moet ik daarmee? Het is juni en we hebben nog maar een paar weken tot de zomervakantie.
Het wordt elke dag erger. Ik word er onpasselijk van. In de klas spreek ik in het algemeen over de puberteit en persoonlijke hygiëne.
Ik zie geen tekenen van extra oplettendheid bij Hassan.

Dan is het een week later. We beginnen met rekenen. Hassan legt alles klaar, terwijl ik voorbij loop. Ik merk dat de penetrante geur erger wordt terwijl hij zijn la opentrekt.
Het is onbegrijpelijk dat niemand van de kinderen er nog iets van gezegd heeft. Ik zet de deur naar buiten open, frisse lucht. Daar gaat zijn la weer open. Ik moet een golf van misselijkheid onderdrukken. Ik vraag: “Heb je iets in dat laatje? ” Hij kijkt verward en zegt:”Ja, mijn spullen”. Ik vraag:”Maar wat dan allemaal? Zit er iets in dat stinkt?” Hij duikt in het laatje en zoekt. En dan doodleuk: “Oh, mijn ei!” Ik zeg:”Een ei, maar sinds wanneer heb jij een ei in je laatje?”
Hij antwoordt alsof het heel normaal is:”Oh, met paasontbijt. Ik wilde hem niet meer en heb ‘m bewaard. Helemaal vergeten”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s