Loopverbod

Tijdens het schrijven van mijn boek, merkt een vriendin op dat mijn schrijfstijl haar erg aan Esther Freud doet denken. Natuurlijk ben ik benieuwd. Ik ben me niet bewust van mijn schrijfstijl, ik schrijf op de enige manier die ik ken.

Op zoek naar boeken van die andere Esther, blijkt dat de boeken al behoorlijk oud zijn en moeilijk te krijgen.
Op een dag kom ik van de apotheker en daar zie ik het boekenwinkeltje waar ik altijd direct van wegkijk. Ik kan niet goed tegen de enorme stapels die, zo lijkt het, zonder enig systeem zijn opgestapeld tot het plafond.
image

Misschien hebben ze hier toevallig boeken van Esther Freud.

Na enige aarzeling stap ik het onooglijke zaakje binnen. Ik blijf bij de ingang staan op de vierkante meter vloer die leeg is. Er komt niemand. Ik loop voorzichtig een gangpad in om te zien of er een systeem te ontdekken valt. Ik doe mijn rugzak voorzichtig af, zodat ik mij veilig om kan draaien.
“Hallo! Wat doet u daar?” roept een stem uit een ander gangpad. “Komt u daar onmiddellijk vandaan! U mag daar helemaal niet zijn!”
“Ik wil hier ook helemaal niet zijn,” mompel ik.

Ik loop zonder iets te raken terug naar de vierkante meter. Daar ontmoet ik de eigenaar, die geïrriteerd vraagt wat ik daar deed. “Ik zoek een boek.”
Ik noem de naam en hij loopt een paar meter het pad in waar ik net was. Hij stopt bij een stapel, bukt, gaat met zijn vinger langs een paar boeken en pakt er twee uit de stapel.
Om er snel vanaf te zijn reken ik ze maar alletwee af.

Terwijl we dat doen stapt er een forse man binnen. Ook hij loopt een gangpad in. “Mijnheer!” Mijnheer reageert niet. “Mijnheer waar gaat u naar toe?” roept hij nu licht in paniek. Hij geeft mij snel het wisselgeld terug. En snelt door het pad naar het andere pad. Boos zegt hij nu nog harder: “Mijnheer, u mag daar niet zijn!” Terwijl ik het pand verlaat hoor ik nog: “Ik wil hier ook helemaal niet zijn!”

Advertenties

Een reactie op “Loopverbod

  1. Ximaar juli 19, 2015 / 7:52 am

    Ik vind het een leuk zaakje (omdat ik van rommel hou), maar de eigenaar is niet bepaald aardig te noemen. Waarschijnlijk is hij bang dat mensen stapels met boeken omstoten en dat risico is idd extreem hoog. Misschien is de man gewoon erg bezorgd. Zelf heb ik er wel eens een half uurtje gezocht en helemaal achterin. Zijn tijdelijk vervangster vond het namelijk heel normaal en zei ‘kijk daar maar eens’.

    Tot een jaar of 5 terug was er een vergelijkbare zaak aan de Langestraat, waar wel iedereen van voor tot achter doorheen kon struinen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s