Onzeker bestaan

Daar zit ze. Stil tussen vijfentwintig anderen die vrolijk kwetterend hun dag beginnen. Ze zit op haar plaats en pakt een boek. Dat hoort zo, je gaat eerst een half uur stil lezen. Terwijl de anderen zich nog steeds door de klas bewegen en wisselende groepjes vormen, verliest ze zich in het verhaal.

Gisteren waren ze de hele dag op pad. Praten met de advocaat. Die moet ervoor zorgen dat zij, haar broertje en haar moeder hier mogen blijven. Wat er allemaal besproken is, weet zij niet. Wel dat haar moeders hart bezwaard is en dat de tranen hoog zitten. Hoe goed moeder ze ook weet te verbergen, haar dochter hoort ’s nachts het gesmoorde snikken van haar moeder. Ze wonen dicht op elkaar in het asielzoekerscentrum. Je kunt niet veel verbergen voor elkaar.

Terug naar het land waar ze een lange tijd ondergedoken woonden is een huiveringwekkende gedachte, die ze zo snel mogelijk weer wegstopt als ‘ie komt.

“Wie zijn eigenlijk die mensen, die beslissen over ons? Zijn ze wel eens in mijn geboorteland geweest? Weten ze hoe de angst regeert? Weten ze hoe wij daar moesten leven? Weten ze wat er gebeurt als wij terug moeten? Dat laatste weet ik zelf niet eens.

Maar hier ben ik veilig. Ik ga naar een fijne school. Daar heb ik vrienden en vriendinnen. Ik kom thuis bij vriendinnen. Ik hoor bij hen. We praten, lachen, zingen, spelen en dansen.”

Ze spreekt de taal goed. Ze toont opgewekt. In onze klas is ze veilig. Ik weet zeker dat niemand haar dit wil afnemen. Waarom ben ik dan toch bang dat er op een dag een gat valt in “mijn” klas, in de vriendengroep, in ons hart….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s