Op gesprek

Ze is bereid een eind te reizen als dat een leuke baan oplevert. Lesgeven is haar passie en kinderen zijn kinderen. De signatuur van scholen, die vallen onder bijzonder onderwijs, is dus van ondergeschikt belang.

Ze komt aan in een buitenwijk van de stad. Terwijl ze haar auto parkeert, ziet zij gewapende mannen van de marechaussee lopen. Als ze uitstapt, komen ze met ongeveer tien man om haar heen staan. De wapens zijn opeens op haar gericht. “Wat kom je hier doen?” klinkt het bars. “Ik kom voor een sollicitatiegesprek.”
Na enig overleg blijkt dat haar naam op de lijst van sollicitanten staat. De mannen begeleiden haar naar de deur. Ze stapt met knikkende knieën naar binnen, nogal ontdaan van dit kille welkom. Binnengekomen wordt de deur achter haar afgesloten door de Marechaussee en moet ze in een aparte ruimte gefouilleerd worden en haar paspoort wordt gecontroleerd. Daarna mag ze naar binnen.

Ze heeft het slechtste gesprek ooit. Ze is nerveus door de onverwachte entree en het helpt ook niet dat tijdens het gesprek steeds benadrukt wordt dat er een aanslag op de school wordt verwacht. Wekelijks zal ze de kinderen daarop moeten voorbereiden door te oefenen hoe ze naar de bunkers moeten.

Thuisgekomen weet zij al dat ze deze baan niet zal hoeven afslaan, omdat het gesprek niet goed ging. De school denkt daar anders over en ze moet toch bedanken voor de baan. Elke dag in angst op school zitten lokt haar niet zo.

Gelukkig heeft ze nog een andere uitnodiging liggen. Ze gaat weer op pad. Deze keer dichter bij huis, maar toch nog een half uurtje rijden. Ze wordt ontvangen in een klein kamertje door twee mannen. Ze vragen haar om een momentje en beginnen in een onbekende taal met elkaar te praten. Ze denkt erover om weg te lopen, maar dat doet ze niet. Dat is onbeleefd. Er worden haar weinig vragen gesteld, dus praat ze zelf. Ze roemt haar kwaliteiten en dist haar ervaring op. Tussendoor zeggen ze steeds dingen in die onbekende taal tegen elkaar. Aan het eind zegt een van de mannen: “Je praat veel”. “Ja jullie vroegen niets, dus ik dacht: ik vertel zelf maar wat.”
Ze vertrekt en besluit dat ze een volgende keer, mocht zo’n situatie zich nog eens voordoen, meteen vertrekt.

Bijzonder onderwijs begint bij bijzondere gesprekken.

Terwijl zij mij dit vertelt, word ik stil. Ik had geen idee dat zulke taferelen zich afspeelden in Nederland. En dan heb ik het vooral over de beveiligde school. Hoe moet het zijn om daar elke dag te zijn? Hoe zet je je kind in de wereld? En als die dreiging reëel is, wat betekent dat voor ons als samenleving?

Ik heb geen antwoorden, alleen vragen.

Advertenties

2 reacties op ‘Op gesprek

    • Esther Mikkers juni 21, 2015 / 5:35 am

      Dat is zo, maar dat je ontvangen wordt met wapens op je gericht vind ik me moeilijker voor te stellen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s