Ontspannen

Terwijl de warme waterstralen over haar blote lijf stromen, ontspant ze. Ze inspecteert onbewust haar lichaam. Ze duwt haar buik naar binnen. Ziet er best goed uit. Dan laat ze los en daar is de buik weer.

Nou ja, het hoort erbij als je wat ouder wordt. Gedachten om maar niet te hoeven sporten en diëten. Ze bekijkt de adertjes op haar been. Ook niet zo mooi, maar nu haar benen een beetje kleur hebben, vallen ze minder op.

Ze gebruikt een verantwoorde shampoo, die haar krullende haar verandert in een bos touw. Weggooien is verspilling dus gebruikt ze er veel van, dan is het sneller op. Ze heeft net haar lange haren in het ruime sop als zij een zwart bolletje ontdekt boven in de hoek van de douche. Ze ziet niet zo goed meer zonder bril. Het zal toch geen….? Jawel! Ze weet net op tijd haar schreeuw binnen te houden, want misschien gaat ‘ie dan juist bewegen.

Een spin en niet zo’n kleintje ook! Ze knalt de douchedeur open en springt met een soepele sprong uit de douche. Ze vergeet de opstaande rand van de douchekuip en valt hard op de badkamervloer. Au! Met haar voet geeft ze een schop tegen de douchedeur. Die is dicht.

image

Nu is ze veilig. Als dat ding maar niet gaat lopen, want de bovenkant is open en met al die poten weet je nooit naar welke kant de spin beweegt. Geen tijd voor een blauwe plekken inspectie.

Met een handdoek XL om zich heen, roept zij haar zoon. Die komt en moet lachen: “Ben je bang voor die spin?”
“Nee, maar ik hou er niet van. Kun jij ‘m vangen of doodmaken?”
Hij antwoordt met overstaande stem: “Nee, dat ga ik echt niet doen. Ik ga even naar Matthijs trouwens.” En weg is hij.

Wat nu. De ingezeepte haren hebben een sopspoor door de badkamer getrokken. No way dat ze weer bij die spin gaat staan.
Met de handdoek om gaat ze naar beneden. In de keuken en spoelt het haar uit onder de onhandige kraan in de gootsteen. Het sop op haar lijf is bijna droog. Dat laat ze maar zo. Als ze voor de laatste keer haar lange, sliertige, stugge bos haar onder de kraan vandaan haalt, gaat de bel.

De postbode met een pakje. Ze schiet als een haas de keuken uit, voordat de postbode haar ook ziet. Ze staat precies uit zicht, tussen de keuken en de gang. Ze gluurt naar het keukenraam en naar de schaduw achter het glas van de voordeur. Als ze de postbode voor het keukenraam ziet, rent ze snel het gangetje in en trekt een sprintje naar boven.

Hijgend laat ze zich op bed vallen.
Topsport. Ze doet haar ogen dicht, zucht en denkt aan wat ze straks zal eten om weer een beetje te ontspannen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s