Humor en onbegrip

Humor is niet uit te leggen. Je voelt het van binnen. Voor mij is humor een manier om de dagelijkse dosis ellende te relativeren. Belangrijk is dat je grappen maakt met mensen die je kent en waarvan je weet dat ze jouw humor kunnen waarderen.

Zo grapte ik laatst over vluchtelingen en onderwijs. Normaal gesproken blijft deze ongein binnenshuis. Samen met mijn partner in crime verzinnen wij lessen aan kinderen om het vluchtelingenprobleem inzichtelijk te maken. Bijvoorbeeld met groep drie een soort “Schipper mag ik overvaren” spelen. Wie getikt wordt moet op z’n buik op een matje (het strand) gaan liggen. Of je laat ze over de kast proberen te klimmen en aan de andere kant staan kinderen die je terugduwen. Of… we gaan steeds verder… je tekent Europa voor grotere leerlingen globaal op de grond en laat “IS infiltrantje” spelen. Als het je lukt met de andere kinderen om in Duitsland, Nederland, Frankrijk of Engeland te komen, dan roep je heel hard “BOEM!” Dan valt iedereen in dat vakje om.

Op het moment dat wij dit verzinnen, moeten wij lachen. Wat is dan de grap? Dat kan ik niet uitleggen. Bizarre dingen verzinnen is leuk. Maar het is alleen leuk met mensen die begrijpen dat ik in werkelijkheid nooit zo met kinderen zou omgaan en eigenlijk heel begaan ben met het lot van de vluchtelingen. Met iemand die meegaat in het verzinnen van gruwelijke dingen. Alleen dan is het grappig. Het is een manier om met angst, vrees en machteloosheid om te gaan.

Mensen zonder veel fantasie zullen niet vaak ergens de humor van inzien. Als je echter wel je fantasie de vrije loop laat, kunnen heel gewone situaties leiden tot vermaak van de observator.

In de trein zit een jonge vrouw van in de zeventig tegenover mij. Ze heeft duidelijk veel aan haar gezicht laten veranderen, want ze ziet er uit alsof ze begin dertig is. Haar haar ziet er nep uit en haar handen en hals verraden haar ouderdom. Ze zit gewoon en leest een glossy tijdschrift. Terwijl ik naar haar kijk, stel ik me voor dat haar littekens, die mooi verborgen zitten onder de haarrand, scheuren. Ze heeft net iets teveel laten knutselen en het gaat mis. Haar gezicht laat los en valt in het tijdschrift. Wat overblijft is een bebloede schedel met van schrik uitpuilende ogen. Ik houd mijn lachen in. Ik lach niet om haar, maar om mijn eigen bizarre geest.

Zo is er ook humor die ik absoluut niet kan waarderen, maar die anderen blijkbaar weer enig vinden. Een voorbeeld daarvan vind je op Twitter. Er zijn namelijk talloze accounts met de naam @is….al dood? met de foto van de desbetreffende bekende persoon. Elke dag of om de paar dagen staat er dan een tweet Nee. Grappig? Of toch niet?
imageimage

Ik vraag me ook af wat er gebeurt als zo iemand echt overlijdt. Staat er dan een simpel Ja of Ja, eindelijk. Schaamt degene achter het account zich dan? Het is ook zo op de persoon. Daar kan ik dus niet om lachen.

En jij? Lach jij vaak (stiekem) om dingen? Grap jij publiekelijk of binnen de beslotenheid van goede vrienden? Wat kan wel en wat kan niet? Wat is eigenlijk humor?

Advertenties

2 reacties op ‘Humor en onbegrip

  1. Andrea Pronk-De Palm september 19, 2015 / 6:05 pm

    Herkenbaar! Mijn man en ik houden er – binnenskamers – een vrij bizar gevoel voor humor op na, die buitenshuis vast niet erg in de smaak zou vallen. Maar maakt dat ons slechte mensen? Volgens mij getuigt het alleen van een rijke fantasie… een schrijversgeest! Humor is – net zoals de waarheid – een subjectief begrip 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s