Praktijkonderwijs

Vanaf de dag dat ik met een aarzelende groep 8 leerlinge in de praktijkschool “de Einder” een rondleiding krijg, weet ik het. Op zo’n school wil ik werken. De adjunct is een joviale man, die duidelijk voor zijn leerlingen door het vuur gaat.

De leerlinge is een meisje met een fantastische persoonlijkheid, dat al jaren als slechtste van de klas presteert op bijna alle vakken. Voor rekenen heeft ze een eigen map met sommen uit groep 5. Ze twijfelt erg of ze het hier wel leuk vindt. Niet zo vreemd als je weet dat deze praktijkschool in mijn klas bekend staat als “het gekkenschooltje”. Ze weet niet zo goed wat haar volgend jaar te wachten staat en ook haar moeder reageert niet meteen enthousiast. Ik ben dat wel. Ik zie mogelijkheden. Kleine groepen, veel herhaling van de lesstof op het niveau waar ze nu zit, veel praktijkvakken. Dit meisje is creatief, ze kan iedereen mooi maken door even de haren anders te doen. Ze werkt keihard als ze weet wat er gedaan moet worden.

In het nieuwe schooljaar, vlak voor de herfstvakantie, komt ze bij me langs. Ze straalt helemaal. Op haar nieuwe school gaat het voor het eerst goed. Ze vertelt dat er ook wel wat rottigheid wordt uitgehaald op school. “Maar daar doe ik niet aan mee hoor, juf! Het gaat zo lekker.” Later in het jaar komt ze nog eens in mijn nieuwe groep 8 vertellen hoe het daar is. De klas wil massaal naar die school, omdat ze geen huiswerk hebben, geen les op woensdagmiddag en veel praktijkvakken. Dat jaar komt er maar één leerling in aanmerking, maar bij mijn klas is de naam “het gekkenschooltje” voorgoed verdwenen.

Ik ga graag weer mee naar de Einder als deze jongen met het PRO advies een rondleiding krijgt. Ik doe een voorzichtige sollicitatiepoging door in de wandelgangen tegen de adjunct te zeggen dat ik er wel zou willen werken. Hij zegt dat ze graag goed personeel uit de basisscholen uit dezelfde wijk kunnen gebruiken als er vacatures zijn. Ze werken echter alleen met fulltimers. Voor mij, als moeder van twee kleine kinderen, is dit duidelijk niet het goede moment.

Jaren later woon ik in Alkmaar. Ik ga invallen op basisscholen tot ik een advertentie zie van Heliomare onderwijs. Zonder ervaring in het (V)SO solliciteer ik. Na een minuut of vijf is er beslist, dat ik het mag gaan proberen. Na een proefdag SO ben ik overtuigd. Dit is leuk, dit is weer eens wat anders. Ik val dat schooljaar op diverse scholen in; een paar maanden op het VSO en een paar dagen op de afdeling Praktijkonderwijs van het Heliomare college. Het is even omschakelen, maar ik geniet van de positieve sfeer, de directheid van de leerlingen en de betrokkenheid van de collega’s.

Het praktijkonderwijs gaat niet uit mijn hoofd. Dat is waar ik uiteindelijk terecht wil komen. Leerlingen die niet gemakkelijk hun plekje vinden in de maatschappij zo toerusten en coachen, dat het wel gaat lukken. We zijn allemaal nodig. Ieder heeft zijn/haar eigen plek in de wereld.

Tien jaar geleden was ik er nog niet aan toe, maar nu wel. Ik wil iets anders, nieuwe dingen leren. Dit is het goede moment, want mijn kinderen zijn groot. En ik, ik heb nog minstens zeventien jaar te gaan. Dus ik ga ervoor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s