Eerste thermografie

Ik reis naar Amsterdam voor een thermografie. Aangekomen zoek ik even naar de juiste gracht en dan sta ik voor de deur. Ik bel aan en kijk daarna pas hoe laat het is. Ik ben twintig minuten te vroeg! Wat stom, nu stoor ik vast een andere klant. De deur wordt opengedaan en ik wordt hartelijk welkom geheten. Ik mag meteen doorlopen, want de ochtend is voorspoedig verlopen en ze heeft tijd.

Ik neem plaats tegenover haar aan het bureau. Allereerst vraagt ze of ik ook een bloedonderzoek wil. Dat wil ik niet. Ik ben zeer sceptisch over zulke onderzoekjes. Kennissen, die dat ooit deden, hadden altijd iets dat foute boel was. Ze hadden bijvoorbeeld candida en daarna zaten ze direct vast aan dure supplementen, ingewikkelde diëten en vervolgbezoeken bij de orthomoleculaire therapeut. Daar heb ik geen zin in, geen tijd voor en zeker geen geld voor. Dat houd ik echter voor me. Ze neemt met mij even het formulier door, dat ik heb ingevuld. Ze legt me uit dat pijn in de borsten vaak voorkomt en dat dat zelden duidt op iets ernstigs. Het is vaak mastopatie, goedaardige afwijkingen. Melkklieren die pijnlijk zijn en dat soort dingen. Zelf heeft ze er geen last meer van sinds ze ….. tsja, na alle informatie die ik daarna nog heb gekregen, ben ik dat vergeten. Zeewierpillen o.i.d. Ik weet wel dat ik vertelde dat wij soms chlorella en spirulina gebruiken. Dat is ook goed, maar zij heeft het meeste baat bij de pillen die ze me laat zien. Ze vraagt of ik ook “kraamtranen” heb gehad, legt uit wat dat is (wist ik) en vertelt dat zij daar zelf indertijd erg van was geschrokken. Niemand had het haar verteld. Ik probeer terug te denken. Ik wist toen wel dat het kon gebeuren, maar of ik zo’n huildag heb gehad na de geboortes van mijn kinderen, kan ik me niet herinneren. Ze vertelt dat die kraamtranen een functie hebben voor de lactatie. Dat voorkomt het geklier.

Ze laat op een kaart voorbeeldfoto’s zien. Eén foto die een ideaalbeeld laat zien. Heel gelijkmatig, geen overmatige warmte te zien. En een foto waarbij het helemaal niet goed is, wat bij latere diagnose ook foute boel bleek te zijn. Beide versies ziet ze niet vaak.

We gaan foto’s maken. Achter een kamerscherm ontbloot ik mijn bovenlijf. Ik ga op een krukje zitten en zij staat bij een soort blok (de camera), dat aan een laptop bevestigd is. Ik moet mijn armen achter mijn hoofd houden en de borsten vooruit. Zij neemt van een afstandje foto’s van de voorkant, een zijaanzicht, een schuine foto waar de oksels naar de camera gericht zijn en nog een foto van mijn bovenrug.

Na de foto’s legt ze nog wat meer uit over voeding. Ik vertel dat ik af en toe echt niet meer weet wat ik moet geloven. Zij zweert bij Keltisch zeezout. Daar kun je niet teveel van gebruiken. Ik heb net op tv een item gezien, waarbij werd benadrukt dat wij allemaal teveel zout gebruiken en dat je je niet moet laten misleiden door zogenaamde “gezonde”zouten. Ze stelt dat je inderdaad niet alles moet geloven en dat je je beter kunt vasthouden aan een paar mensen die echt weten waar ze het over hebben. Ze noemt wat namen en ze wijst een boek aan. Ik zie dat ze achter zich een hele stapel van die boeken heeft. Voor de verkoop. Mijn achterdocht steekt weer eens zijn akelige kop op. Maar dan bedenk ik me dat als ik zo’n praktijk had, ik ook zou proberen te verkopen waar ik achter sta. Ze stelt overigens niet voor om iets te kopen en dringt absoluut nergens op aan.

Ik informeer naar de foto’s. Wat als ze zien dat het er helemaal niet goed uit ziet, zoals die ene voorbeeldfoto? Dan kun je toch niet drie maanden wachten om nog een foto te maken. Ze stelt me gerust. “Nee, dan gaan we gelijk actie ondernemen en moet er verder gediagnosticeerd worden. Maar zo ziet jouw foto er niet uit hoor, ik heb ‘m gezien. Wil je ‘m ook zien?” Dat wil ik wel. Ik zie een foto die een heel gelijkmatige verdeling van warmte/koude laat zien en links en rechts zijn nagenoeg gelijk. Het lijkt wel een beetje op de ideale foto. Ik wacht de uitslag in alle vertrouwen af.

Schermopname (20)

De uitslag komt na zes werkdagen. Het is in het Engels, want de foto’s worden door Amerikaanse artsen beoordeeld. In verschillende paragrafen wordt verteld, dat ik weinig risico loop om iets kwaadaardigs te ontwikkelen. Er staat ook dat het niet uitsluit dat er oude ingekapselde tumoren aanwezig zijn en dat een thermografie geen vervanging voor een mammografie is. Ook wordt benadrukt, dat wanneer er zich veranderingen voordoen in de borsten, je een dokter moet raadplegen. In de begeleidende mail staan adressen waar je voor verdere diagnose echo’s kunt laten maken en nog het een en ander over gezonde voeding.

Over drie maanden ga ik weer en dan is er een goed beeld van hoe mijn borsten eruit horen te zien. Daarna kan ik jaarlijks foto’s laten maken om te zien of er veranderingen zijn.

Voorlopig ben ik blij met hoe het er nu uitziet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s