“Nee!”

Op woensdag sta ik op een voor mij nog nieuwe school in een onbekende kleutergroep. Ik ben de derde invaller deze week. Het zijn elf kinderen. Allemaal met een beperking. Om een dagje te vervangen is het niet nodig dat ik precies weet wat elk kind mankeert. Het enige dat ik altijd graag wil weten is of er kinderen zijn die onverwachte aanvallen kunnen krijgen of levensbedreigende allergieën hebben. Dat is in dit klasje niet zo. Als ik niet goed weet hoe ik met iets om moet gaan, is er altijd nog een ervaren assistente, die mij kan helpen.

We beginnen de dag in de kring. Ik kijk eens rond. Daar zitten allemaal kinderen heel lief te kijken wat de juf gaat doen. We hebben een kind met het syndroom van Down (tevens het enige syndroom dat ik herken), een stil kind, dat toch blijkt te kunnen praten, een druktemaker, die soms de boel op stelten wil zetten, een vrolijke wapperaar, die het liefst de hele tijd praat en grappen uithaalt, een kind dat niet wil wat ik wil, een kind dat niet tegen hoge tonen kan en dan nog een paar.

De kring is kort. Ze moeten even allemaal een plas, omdat we op stap gaan. We maken een tocht door het complex waarin de school zich bevindt en gaan naar de kapel. Daar zit een klein orkest met een dirigent. Als de muziek begint is iedereen stil. De vrolijke wapperaar zit gebiologeerd te kijken naar de muzikanten en naar de toneelspeler, die zijn voorstelling speelt. Een uur lang zit hij stil op zijn stoel te kijken en te luisteren. Het kind dat niet tegen de hoge tonen kan, zit bij mij op schoot. Nou ja, zit….. Hij zit, staat (dat mag natuurlijk ook), wil weglopen, ik neem ‘m weer op schoot, hij omhelst me, bestudeert mijn krullen, stapt weer van mijn schoot, gaat op de grond liggen, staat weer op en kruipt weer op mijn schoot. Elke keer als de muziek weer begint gaan zijn handen op zijn oren. Ergens tijdens de voorstelling doe ik mijn handen op zijn oren. Ik test even of hij er echt last van heeft door een klein stukje van mijn hand voorzichtig los te maken van zijn oor. Onmiddellijk drukt hij mijn hand er weer tegen aan. Maar hij luistert wel naar de muziek. Hij klapt mee op mijn been. Ritmisch. Helemaal in de maat, maar ook nog met zelfverzonnen tussenmaatjes, die precies kloppen. Wat een muzikaliteit voor een kleuter.

Na de voorstelling gaan we weer naar de klas. De kinderen gaan fruit eten. Het kind dat niet wil wat ik wil speelt een spel met mij. Hij is net als mijn kinderen in hun peutertijd aan het experimenteren met “nee”. Dus daarom wil hij niet wat ik wil. Hij probeert zijn “Nee” uit. Van de assistente hoor ik dat hij altijd heel slecht zijn fruit eet. Ik probeer hem een aantal keer aan te sporen om het op te eten. Ik wil hem niet op de gang zetten, zoals dat wel vaker gebeurt.

image

Deze dag moet voor alle kinderen gewoon een ontspannen dag worden, zonder al te veel eisen. Ik kan alleen niet teveel van de regels afwijken, dus eten moet! Na de derde keer zeggen dat hij er wat van moet eten, zegt hij weer “nee”. Daarna doe ik iets dat hij niet verwacht. Ik schuif het bakje fruit naar de hoek van zijn tafel en zeg: “Goed dan. Hier laten staan, je mag het niet opeten.” Zijn hand gaat richting het bakje en hij schuift het voorzichtig naar zich toe, terwijl hij me de hele tijd bestudeert. Ik zeg quasi-streng: “Nee, het bakje staat hier. Niet opeten.” Ik schuif het weer naar de hoek.
Daarna ga ik me met een ander kind bemoeien en doe net of ik hem niet meer zie. Ik zie in mijn ooghoek dat hij het bakje weer pakt en achter elkaar de stukjes appel opeet. Mijn plannetje is gelukt. Alleen hoop ik niet dat ik hem geleerd heb om maling te hebben aan wat de juf zegt en toch te doen wat je zelf wil. Daarom besteed ik er verder geen aandacht aan. Geen complimenten, geen opmerkingen. Als iedereen mag opruimen, gaat hij alles gewoon wegzetten.

Later die middag krijg ik spontaan een knuffel. Daarop volgen nog drie kinderen die mij even een knuffel geven. Ze hebben buiten gespeeld, gegeten, een voorstelling gezien en in de hoeken gespeeld. Ik heb mij rustig op de achtergrond gehouden en ze zoveel mogelijk lekker bezig laten zijn. Ze waren lief met elkaar en gingen blij naar huis. Morgen is de eigen juf er weer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s