Mensen kijken

Vandaag was ik in het Van Gogh Museum en het Stedelijk Museum. Naast de kunstwerken vielen mij vooral ook de mensen op.

De man met de wijde broek en de trui met de felgekleurde blokjes, die met grote passen door de zaal beent. Bij de garderobe zie ik hem weer. Hij heeft nu ook een grote, wijde clownsjas aan en draagt een muziekinstrument op zijn rug. Is hij een verdwaalde clini-clown? Of is dit zijn kunstenaarsoutfit en komt hij inspiratie opdoen?

De vrouw die haar kindje in een buggy recht voor een kunstwerk plaatst. Ze kijkt even in het rond en wanneer het kind een kik geeft, doet ze het kinnetje omhoog, zodat het kind weer naar het kunstwerk kijkt. Heeft zij ergens gelezen dat het goed is om kinderen naar kunst te laten kijken?

De Aziatisch uitziende dame, met een mondkapje voor. Misschien is ze erg verkouden en wil ze ons niet besmetten?

De oude dame met de opgestoken grijze haren en een stip op haar voorhoofd. Haar gezicht vertoont sporen van een bewogen leven. Zij zit op een bankje met een jonge vrouw. De jonge vrouw zit dicht tegen de oude vrouw aan. Haar ogen zijn gesloten en ze laat haar hoofd op de oude schouder rusten. Haar lange gekrulde haar valt over de ruggen van beide vrouwen. De jonge vrouw luistert naar iets met een museumkoptelefoon. Haar ogen zijn gesloten. De oudere dame is in zichzelf gekeerd. Als ik fotograaf was zou ik ze in een beeld willen vangen. Lief, dichtbij, mooi. Om hen heen talloze schilderijen, maar wat mij betreft zijn zij het mooiste in deze zaal.

Ik wil een foto maken in het Van Gogh. Ik twijfel of het mag en kijk tevergeefs rond of ik ergens een bordje zie. Voordat ik mijn telefoon goed en wel op het kunstwerk heb gericht hoor ik: “Geen foto’s!”. De beveiliger komt naar me toe. “U mag geen foto’s maken.” Ik vertel hem over mijn twijfel. Hij wijst me op een bordje. Een onduidelijk bordje, dat me nooit opgevallen zou zijn als hij mij er niet op had geattendeerd. Ik stop mijn telefoon weg.

In een ruimte van het Stedelijk Museum staat een groep studenten. Een van hen vertelt iets over een schilderij. De anderen staan er in een grote boog omheen en luisteren. Ik kan niet goed kijken naar de andere werken, want haar stem galmt erg in de kleine ruimte. Ze sluit af met: “Zijn er nog vragen?” Niemand antwoordt. Ze zegt: “Vind je het mooi?” En dan komt er antwoord. “Nee”.
Verbazing in de groep. “Waarom niet?” “Nou, ik vind het geen slecht stuk, want het doet wel iets met me. Dus dan is het wel goed. Het voelt wat ongemakkelijk voor mij.”  Ik hoopte dat ze weggingen en ik zelf even naar het schilderij kon kijken, maar het analyseren gaat nog even door. Dus ga ik verder.

De suppoost, die de deur voor me openhoudt en voor me buigt als ik voorbij kom. Het is waarschijnlijk aardig bedoeld, maar het voelt ongemakkelijk. Alsof ik opeens een dienstbode heb. Men hoeft niet voor mij te buigen. En wat doe ik? Ik speel mee en zeg met een glimlach “dankjewel”.

Ik slenter niet, ik loop in een normaal tempo. Af en toe sta ik ergens stil. Er zijn namelijk zoveel dingen in een museum die mij niets doen. Een stapel straatstenen. Twee laagjes in een vierkant van ongeveer 2×2. Tsja, ik zie het niet. Je moet vast al bekend zijn om zoiets te mogen maken, want als ik namelijk lege pakjes van Danoontje op een plank spijker en op de grond neerleg, dan denk ik niet dat iemand het kunst vindt. Maar zoiets zou hier zomaar kunnen staan. Wat is kunst? Kunst is wat je kunst noemt. Als je iets anders doet met een voorwerp dan waar het voor bedoeld is, kun je dat kunst noemen.

Dan loop ik een lege ruimte in. Er hangt of er staat niets. Ik denk dat ik fout ben gelopen, maar zie dan achterin weer een deuropening naar de volgende zaal. Er loopt nog een man in deze leegte. Hij komt me een stukje tegemoet en zegt dan iets tegen me. Ik kan in de gauwigheid niet ontcijferen welke taal hij tegen me spreekt, maar aan het eind van de zin zegt hij: “Two thousand five”. Geen idee wat hij verder zei, maar ik antwoord met: “ok” en loop snel de volgende ruimte in. Daar hangt weer niets, maar er ligt een vrouw op de grond en er zit een vrouw op de grond tegen de muur. Nu valt het kwartje bij mij. Die man in de vorige ruimte was de kunst. En nu zijn het deze vrouwen. Of alleen die ene liggende en die ander is erbij gaan zitten kijken. Als ik even blijf kijken, rolt de vrouw op haar rug en begint haar benen uit te strekken. Ik heb eigenlijk geen zin om hier lang naar te kijken. Ik zou ook mee kunnen doen en radslagen maken door de lege ruimte. Maar ja, ik ben ook geen twintig meer en ik moet nog naar huis lopen.
Bij het weglopen vraag ik me af of de vrouw die daar het kunstwerk is ook de kunstenaar is. En beledig ik haar dan door zo snel door te lopen? Of is ze ingehuurd om daar kunstjes te doen. En die andere vrouw?
Misschien had ik wat langer moeten kijken.

Laatst hoorde ik een vrouw zeggen, dat het goed is om uren voor een kunstwerk te zitten en het helemaal in je op te nemen. Niet mijn manier.
Ik heb te weinig geduld. Als ik iets mooi vind ga ik later nog even terug. Zoals naar de plek waar de groep stond, naar het schilderij met de man.
De groep staat nu een ruimte verder en een meisje houdt een verhaal over de vrouw op het schilderij en dat haar handen buiten proportie groot zijn. Ik kijk naar de man op het doek. Twee meiden uit de groep staan naast me in deze ruimte, misschien is één van hen wel degene die over dit schilderij sprak net. Terwijl hun studiegenoot staat te vertellen, staan zij haar net om het hoekje minutenlang uit te lachen. Heel gênant en voor de tweede keer kan ik niet rustig kijken naar dit schilderij. Ik neem een foto en ik neem me voor om nog een keer terug te gaan naar het Stedelijk Museum. Het zou fijn zijn als er dan geen groepen zijn, die de kunst gaan duiden.

Of wat zou het leuk zijn om al die mensen bijeen te krijgen en met elkaar te praten over het leven. Onder het genot van een heerlijk drankje natuurlijk. Mooie, interessante mensen, dank je wel voor je aanwezigheid.

image
Op het terras-Nola Hatterman (actrice, kunstschilder, ontwerpster 12-08-1899 – 08-05-1984)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s