Verloren liefde

Het is lente en het voelt koud. Koud om zijn hoofd en koud in zijn hart. Zojuist heeft zijn grote liefde hem verlaten. Een dag had hij nog willen hebben, zodat hij kon bewijzen hoeveel hij van haar houdt. Maar nu is zij weggelopen. Voorbij zijn alle kansen, voorbij is zijn geluk.

Het was altijd al moeilijk geweest om iemand aan zich te binden. Zijn gezicht was onopvallend, een beetje lelijk zelfs en zijn lichaam had niets atletisch. Hij had sinds de puberteit wat vet hier en daar opgehoopt zitten dat niet meer weg wilde. Vrouwen keken niet naar hem, mannen ook niet eigenlijk. Hij was het prototype van ‘de man die niet opvalt’. Afgezien van zijn uiterlijk had hij ook geen opmerkelijke gaven zoals ‘vlot communiceren’ of ‘leuke grappen verzinnen’.

Toch had hij haar ontmoet toen hij toevallig voor zijn werk in Spanje moest zijn. Zij was vanaf het begin af aan dolblij geweest met zijn aanwezigheid. Eerst dacht hij nog dat het was, omdat ze daar graag weg wilde, mee naar Nederland. Dat was niet zo, want zij wilde in de eerste instantie niet weg uit haar huis toen hij haar voorstelde om met hem mee te gaan. Ze trok zich terug en ging in bed liggen. Als hij de slaapkamer naderde om te kijken of het alweer een beetje ging (hij was misschien iets te snel gegaan) hoorde hij een onheilspellend gegrom uit de hoek van de kamer komen.

Toen hij haar eindelijk zo ver had gekregen, kon zij haar geluk niet op. Ze liepen samen urenlang langs het strand. Ze keek altijd zo lief naar hem op, alsof ze hem bewonderde. Soms stopten ze met wandelen om even te knuffelen. Hij hield van haar geur. Hij duwde zijn neus in haar haren, snoof de lucht op en kuste haar hartstochtelijk.

Ze was niet altijd gemakkelijk in de omgang. Afgezien van de taalbarrière waren er meer dingen die zij niet met hem wilde delen. Eten deed zij het liefst alleen. Hij mocht haar alleen aanraken als zij daar zin in had. Alleen dat was erg moeilijk te peilen. Ze kon stevig van zich afbijten als hij zich vergiste en haar wakker maakte als zij liever wilde blijven slapen. Toch was zij ook dol op hem geweest. Ze wilde niets liever dan dichtbij slapen. Zo dichtbij, dat hij vaak een stukje opschoof en aan het eind van de nacht op het randje lag en zij het hele bed in beslag nam. Als zij dan zo lief lag te slapen, maakte hij wel eens stiekem een foto van haar.

De hang naar vrijheid was er altijd geweest. Hij had het aan alles gevoeld. Ze staarde urenlang naar buiten en werd enthousiast als er iemand voorbij liep of naar haar zwaaide. En deze ochtend was hij zo stom geweest om de voordeur open te laten staan. Het was al te laat toen hij er achter kwam. Zijn lieve Spaanse windhond had de benen genomen. Ver weg was ze gerend. Weg op zoek naar eten of een nieuwe liefde.

 

Advertenties

3 reacties op ‘Verloren liefde

  1. petergortworst maart 20, 2016 / 9:48 pm

    Had ik net alle (voor)oordelen over die bitch bij elkaar geharkt blijkt het een hond te zijn. Sta ik daar op mijn verkeerde been. Goed gedaan!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s