Dansen voor Aysa

Op woensdagmorgen is er een nieuw meisje. Ze is prachtig. Haar zwarte, lange, krullende haar danst om haar gezicht en ze heeft blauwe ogen met lange zwarte wimpers. Ze kijkt serieus en zegt niets. Ze zit in een rolstoel. 
Priscilla herinnert zich nog als de dag van gisteren dat zij hier in de groep kwam. Iedereen deed erg aardig. Priscilla had op haar oude school nooit zoveel aandacht van haar klasgenoten gehad.

Priscilla zit op deze speciale school, omdat ze een ongeluk heeft gehad. Op een dag stak ze over en werd geschept door een motor. Ze lag lang in het ziekenhuis. Haar hersens hebben een klap gehad. Ze is veranderd. Op deze school heeft elk kind een beperking, de een leert moeilijk, de ander zit in een rolstoel of nog iets anders waarom het op een gewone school niet gaat.

De juf stelt Aysa voor. Ze zitten in de kring en vertellen wie ze zijn, waarom ze hier op school zitten en wat ze later graag willen worden. Tom begint: “Ik ben Tom. Ik kan niet lopen, niet schrijven en ik heb met alles hulp nodig. Er is iets misgegaan tijdens mijn geboorte. Er is geen naam voor wat ik heb. Ik wil later graag meester worden” Daarna is Priscilla.
“Ik ben Priscilla. Ik heb N.A.H. Dat is Niet Aangeboren Hersenletsel. Dat komt door mijn ongeluk. Ik kan niet meer zo gemakkelijk leren en ik ben snel moe. Ik kan wel heel goed dansen en ik wil graag danseres worden.” Even kijkt Aysa haar aan met tranen in haar ogen, maar zij slaat haar ogen snel weer neer.  Dan volgen Bram, Ellen, Marin, Murat, Celine, Jonne en Boy. Als laatste mag Aysa. Ze praat zacht. 
“Ik ben Aysa. Ik kom uit Afghanistan. Mijn moeder is doodgegaan, toen kon ik niet meer lopen. De dokters weten niet hoe het komt. Ik wil later graag… Ik weet het niet.” Marin vraagt: “Hoe is je moeder…”
“Daar gaan we het niet over hebben,” onderbreekt de juf Marin, “dat wil Aysa liever niet.” Aysa kijkt even naar de juf en dan weer naar haar voeten.

Die week doet Aysa alleen haar mond open als haar iets gevraagd wordt. Op vrijdag zegt juf Anna: “Vanaf volgende week gaan we geschiedenis doen, we gaan leren over vroeger. We beginnen bij jullie eigen geschiedenis. Neem dingen en foto’s mee van toen je klein was. Maar niet je ouders meenemen hoor.” Alle kinderen, behalve Aysa, moeten lachen. Ze staart voor zich uit.
“Jij hebt geen humor,” zegt Priscilla.
” Ik heb bijna niets,” fluistert Aysa.
“Ik wel hoor. Mijn moeder bewaart alles van mij,” tettert Priscilla.
“Hou je bek!” schreeuwt de altijd zo stille Aysa. 

Verder lezen? Volg de link naar de schrijfwedstrijd. Er kan niet meer worden gestemd. Dit verhaal is op de tiende plek geëindigd en wordt daarmee gepubliceerd in een Nederlandse verhalenbundel.

https://schrijven.savethechildren.nl/verhalen/esther-mikkers/

Advertenties

5 reacties op ‘Dansen voor Aysa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s