Stress om één minuut

Ik wil jullie bedanken. Ik ben door onnoemelijk veel stemmen op mijn verhaal in de finale beland van een schrijfwedstrijd van ‘Save the Children’. Mijn verhaal wordt gepubliceerd in een verhalenbundel met nog negentien verhalen van de overige finalisten. Om mee te dingen naar de echte finaleplek, waarna je jezelf de heuse winnaar mag noemen van de wedstrijd en een boek mag schrijven voor kinderen in Afghanistan, moet ik iets doen wat ik vreselijk vind. Mijzelf verkopen in één minuut. Na de twintig presentaties zal de jury zich terugtrekken en besluiten wie ze de winnaar noemen.

Wat is het probleem? Spreken voor groepen ben ik gewend. Vertellen over mezelf? Ik heb een boek over mijzelf geschreven. Maar aan een groep iets over mijzelf vertellen, waarop ik dan ook nog beoordeeld wordt, is een crime. Ik weet nu al zeker dat mijn stem dan raar gaat doen. En als het tegenzit doet mijn gezicht mee door vreemde trekjes te vertonen, die ik anders nooit heb. Mijn oog zal zich meer dan normaal in een hoek terugtrekken wat het geheel nog ongemakkelijker maakt om naar te kijken.

wp-1463928830591.jpg

Mijn brein zoekt uitwegen. ‘De jury heeft allang besloten wie de winnaar wordt.’ ‘Je gaat daar toch niet aan meedoen, waarom zou je?’ ‘Je bent niet het type dat ze willen. Je moet reclame maken voor ze en in allerlei media komen optreden. Je bent te oud en te saai.’ ‘Zo’n boek schrijven kost veel tijd.’ ‘Als ik nog een boek wil schrijven, kan ik dat ook heus wel zonder die wedstrijd.’
Maar in werkelijkheid is het zo, dat ik het een eer zou vinden om de wedstrijd te winnen en het boek te schrijven en ik met alle liefde reclame zou maken voor ‘Save the Children’.

Luister naar je gevoel. Natuurlijk! Maar naar welk gevoel moet ik luisteren? Het gevoel dat ik kans wil maken om de winnaar te worden van deze wedstrijd of het gevoel dat mij zegt dat ik deze opdracht eng vind om te doen.

De uitnodiging heb ik inmiddels geaccepteerd. En omdat zoveel mensen mij hebben gesteund om in die top 10 te komen, zal ik ook de laatste stap zetten.
Het gaat tenslotte maar om één minuut!
Hoe? Dat weet ik nog niet. Een digitale presentatie mag niet, maar het mag natuurlijk wel anders dan een stukje opzeggen. Mocht je een goed idee hebben, laat het mij dan weten. Elk idee is welkom.
Het ergste dat er kan gebeuren is dat ik trekkebekkend en hijgend van de zenuwen vertel wie ik ben en dat ik niet zou weten waarom ik de wedstrijd zou moeten winnen, omdat al die anderen ook zo goed zijn. Terwijl ik dat vertel gaan mijn beide ogen een eigen leven leiden en zullen ze de hele zaal bekijken. De sfeer in de zaal wordt hilarisch, omdat ze denken dat ik het zo heb bedoeld. Ze klappen, vanwege het grappige optreden en mij word gevraagd of ik soms ook als ‘stand-up comedian’ optreed.
Ik vertrek daarna stilletjes naar huis, scheld mezelf uit in de trein, vergeef mezelf meteen weer voor deze misser, troost mezelf met een zakje drop, eet me misselijk, vergeet dit avontuur en schrijf lekker verder aan wat ik maar wil.

Of gaat het toch anders? Wordt vervolgd…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s