Oud worden

Sinds ik gehoord heb dat een familielid van mijn vriendin honderdnegenentwintig is geworden, is mijn perspectief op mijn leven veranderd. In mijn familie worden ze aan beide zijden iets boven de tachtig. Uitgezonderd de stevige rokers aan moeders zijde. Er is geen bewijs dat het roken een oorzaak is, maar dat ze al dood zijn is een feit.

Ik laat het nog eens tot me doordringen. Honderdnegenentwintig. Dat behoort dus tot de mogelijkheden. De desbetreffende vrouw werd honderd jaar voor mij geboren. Als zij vierenzeventig is begint de tweede wereldoorlog. Ze maakt de hongerwinter mee als ze bijna tachtig is. Ik ben nog lang niet geboren, mijn ouders zijn kleuters. Je zou verwachten dat zij aan het eind van haar leven is. Maar nee, ze leeft nog door. Ze is bijna honderd op mijn geboortedag. Hoe oud zouden haar kinderen (als ze die heeft gehad) op dat moment zijn?

Ze overlijdt pas, als ik dertig ben (en al een heel leven achter me heb liggen, dacht ik).

Ik ben nu eenenvijftig en dacht nog zo’n dertig jaar te leven als het meezit. Als ik geen dodelijke ziektes krijg. Of een ongeluk. Maar wat als het leven nog veel langer duurt? Honderddertig. Dan ben ik nog niet eens op de helft. Het beste moet misschien nog komen. Hoe zou de wereld eruit zien over pakweg zestig jaar?

Stel je voor dat je met negentig een tehuis ingaat en er nog veertig jaar leeft. Dan kan het zijn dat je verzorgers samen met je in het tehuis komen te zitten. Maar dat laten ze niet gebeuren. Je mag niet zo lang ergens wonen met verzorging. Ze doen hun best om te zorgen voor doorstroming. Het eten wordt doodgemaakt in een magnetron en ze zetten de mensen regelmatig op de tocht.

Anderen worden misschien gedeprimeerd bij de gedachte aan een lang leven. Je raakt iedereen kwijt, je takelt af, je ziet er grijs en gerimpeld uit. Ik vind het rustgevend te denken dat ik mogelijk heel oud kan worden. Er van uit gaande dat ik een gezond oudje wordt. Opeens heb ik nog alle tijd om te doen wat ik leuk vind. Dan is de pensioenleeftijd van zevenenzestig niet zo hoog. Dan kun je nog ruim zestig jaar doen wat je wilt.

Ik sta gisteren in de rij in de supermarkt. De vrouw voor mij is super traag. Even erger ik me aan het wachten. Ik spreek mijzelf streng toe: ‘Doe normaal! Als jij oud bent en zelf nog je boodschappen kunt doen, wil je ook rustig aan doen.’ Het helpt meteen. Als de vrouw wegloopt, liggen al haar boodschappen nog aan het eind van de band. Ik roep haar en ze schaamt zich een beetje voor haar vergeetachtigheid. We praten wat, terwijl we allebei onze tassen pakken. Ze is negentig!
Ik complimenteer haar met hoe goed ze eruit ziet en nog zelf haar boodschappen doet. Ze bedankt me. En ik bedank haar. Zo wil ik oud worden.

Advertenties

2 reacties op ‘Oud worden

  1. Andrea Pronk-De Palm september 10, 2016 / 2:51 pm

    Prachtig geschreven Esther! ❤ ❤ ❤

    Ik heb lang geleden met mezelf afgesproken dat het met 85 jaar wel mooi is geweest, dat vond ik altijd oud zat. Maar wie weet wat voor wendingen mijn leven nog gaat nemen? Over een jaar of dertig is 85 vast nog lang niet oud genoeg voor wat ik nog allemaal wil in dit leven… 😉

    Liked by 1 persoon

    • Esther Mikkers september 10, 2016 / 5:58 pm

      Wie weet. Ik hoop er niet speciaal op, maar het is een leuke gedachte dat wr nog van alles mogelijk is. Ipv ‘het einde is in zicht’. Intussen niet wachten op ‘later’, want het kan ook ineens niet later worden.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s