Dag jochie

De leerlingen van verschillende klassen druppelen binnen voor de leesles. Ik hoop dat mijn strakke schema voor de les vandaag werkt. Ik geef les aan twee niveaus en elke groep moet een behoorlijke tijd zelfstandig werken. ‘Juf! Tino is verdrietig,’ hoor ik door de klas. Het is Kai, zijn buurman, die met een arm om hem heen zit. Tino ziet er witjes uit en zijn ogen zijn dof. Zijn armen liggen slap op de tafel en hij staart voor zich uit. We wachten met de les tot iedereen er is en Tino heeft duidelijk aandacht nodig.
‘Wat is er gebeurd?’ vraag ik, denkend dat er in de pauze iets is misgegaan.
‘Ik ga verhuizen juf’, zegt hij, ‘naar Duitsland.’ Hij zit een beetje voorover gebogen alsof de hele wereld op zijn nek en schouders leunt.
‘Waarom gaan jullie naar Duitsland?’
‘Ik weet het niet.’

Dit kind heeft in Roemenië, Spanje, Italië en Nederland gewoond. Tino zit al bijna een jaar bij ons op school. Eerst zag hij er bedrukt uit. Hij was stil en keek de kat uit de boom. De laatste maanden bloeit hij enorm op. Tot nu. Als ik verder vraag, blijkt dat geen enkel gezinslid weg wil en dat ze allemaal verdrietig zijn

Ik laat hem weten dat ik ook liever wil dat hij bij ons blijft, maar dat ik zeker weet dat hij ook daar wel weer zal wennen. ‘Jij bent zo aardig, dat het niet uitmaakt waar je woont. Jij maakt overal vrienden. Later is het weer leuk om overal vrienden te hebben.’ Terwijl ik het zeg, vraag ik me af waarom ik het zeg. Alsof ik met een paar woorden zijn ellende kan verlichten. Hij laat de woorden binnenkomen, maar ik zie hem twijfelen. ‘Duits is een moeilijke taal, juf.’ zegt hij, omdat dat het enige concrete is dat hij onder woorden kan brengen.

In werkelijkheid maak ik me zorgen om hem. Houdt hij het vol? Is hij in staat om weer opnieuw te beginnen als niemand in het gezin blij is met deze keuze? Weer een taal erbij. Weer nieuwe mensen, opnieuw afscheid van alles en iedereen.

Ik zeg hem dat ik er begrip voor heb als het de komende lessen niet zo goed lukt. We beginnen met de les. Ik probeer te negeren dat hij en Kai steeds aan het storen zijn. Kai wil geen verdrietige vriend en haalt ‘grapjes’uit. Hij pakt steeds dingetjes af en dan wordt Tino boos. Tino kan er geen grapjes bij hebben. Hij weet niet of hij erom moet lachen of huilen. Kai snapt er niets van. Hij doet toch alleen maar een grapje. Daar gaat mijn strakke schema. Meermalen moet ik namelijk de boel weer sussen.

De volgende les mogen ze samen een boekje lezen. Ze hoeven niet mee te doen. Ze doen dat even tijdens het ‘vrij lezen’ en volgen daarna precies het schema.
De laatste les geef ik Tino zijn spullen mee naar huis. Het laatste werkje dat hij bij mijn creatieve les heeft gemaakt, moet bij de andere werkjes in de gang hangen. Hij kan het toch niet meenemen.

Op deze laatste middag staat hij met zijn tas en zijn jas in de gang. Ik loop naar hem toe en geef hem een kus op zijn wang. ‘Heel veel geluk,’ wens ik hem. Hij doet even zijn armen om mijn middel. Ik strijk nog een keer over zijn haar.
Dag jochie, met je negen jaar, je doorzettingsvermogen, je mooie ogen, je verborgen tranen en je lieve lach. Ik zal je missen.

Advertenties

Een reactie op “Dag jochie

  1. Simone september 22, 2016 / 5:17 pm

    Het is prachtig. Heel, heel, heel mooi verwoord!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s