Oudergesprek

Ik heb een gesprek gepland met de moeder van Vera. Als ze mijn klas binnenkomt, wil Vera meekomen om te vertalen. Ik maak haar duidelijk dat ik het gesprek eerst zonder Vera wil voeren. Tegenover mij zit een statige, slanke, jonge vrouw. Haar gezicht verraadt weinig emotie. Ze spreekt heel gebrekkig Engels. Ze gaat naar school om Nederlands te leren, maar ik merk meteen dat ik haar niet kan vertellen wat ik zou willen. Ze verstaat geen woord van wat ik zeg, maar zij gaat toch zitten. Ze zegt: ‘Telephone. Translate.’ Ik ben bang dat er een soort gesproken versie bestaat van google vertalen en kijk een beetje wantrouwend naar haar getik op de telefoon. Ze kan de app niet meteen vinden, denk ik. Ik weet nu al dat het niet gaat werken. Mijn aanname blijkt fout te zijn; ze belt een nummer. ‘Brother’, zegt ze.

‘Oh o.k.’, zeg ik terwijl ik knik. Ze laat haar broer vertalen. ‘Can you put it on speakerphone?’ vraag ik. Ze knikt. Dan hoor ik een stem en zij begint vrij hard en onverstaanbaar in de telefoon te praten. Na wat gepraat zegt ze “ok” tegen me. ‘What language, English?’ vraag ik. ‘Holland’, zegt ze.

Ik vertel de moeder dat haar dochter nog een keer het lesprogramma van de laatste tien weken moet overdoen, omdat ze er net niet genoeg van heeft opgestoken. In simpele bewoordingen. Dan volgt een weer onverstaanbaar geratel uit de telefoon. Moeder reageert onbewogen met een knik en een simpel keelgeluid: ‘Ah’. Uit de telefoon klinkt: ‘Ok.’

Daarna volgt mijn uitleg en hetzelfde ritueel herhaalt zich. Ook zo met de vorderingen op leesgebied en rekengebied. Elke paar zinnen wordt vertaald en er volgt “Ah”.

Ik weet niet in hoeverre de broer mij verstaat. Ik heb geen idee wat hij aan de moeder vertelt of wat de moeder hiervan begrijpt. Ik kan in ieder geval niets uit haar mimiek opmaken. Ze glimlacht een beetje. Tegenover mij zit een moderne Mona Lisa.
Ik vraag moeder hoe de dochter het op school vindt. De moeder antwoordt met een heleboel woorden. De broer zegt: ‘Ze zegt school is goed.’ Ik vraag of moeder nog iets te vragen of te zeggen heeft. Weer aardig wat woorden. De broer zegt: ‘De moeder heeft geen vragen.”

Als we aan het eind van de bespreking zijn bedank ik de broer en de moeder. We roepen haar dochter nog even in de klas. Dan vertel ik haar dat ze niet doorgaat naar de volgende groep. Daar had Vera wel op gerekend en ik zie heel even teleurstelling op haar gezicht.
Ik pak haar hand en verzeker haar dat het helemaal goed komt. Ze komt een beetje tegen mij aan hangen als ik het haar vertel. Moeder praat met Vera, een beetje heftig naar mijn idee, maar ik zie aan het kind dat dit een normale manier van praten is. Ze gaan samen weg.

Als ze weggaan voel ik me een beetje lacherig. Dit is echt het meest vreemde oudergesprek dat ik ooit heb gehad.

Advertenties

5 reacties op ‘Oudergesprek’

  1. Mies Huibers november 5, 2016 / 11:56 pm

    Bijzonder moet zo’n gesprek inderdaad zijn. Dat het zo af en toe gaat, is iets waar ik nooit zo bij stil sta. Mooi stukje.

    Liked by 1 persoon

  2. Martha november 13, 2016 / 8:16 am

    Lijkt me heel mooi en bijzonder werk wat je doet maar zulk soort momenten lijken me echt zwaar ongemakkelijk joh.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s