Nutteloos bestaan

‘Goedemiddag!’ klinkt het door de volle coupé.
‘Uw plaatsbewijzen alstublieft’, verwacht ik daarna te horen. Maar nee, de geüniformeerde man zegt: ‘Servicerondje. U kunt vragen aan mij stellen, als u die heeft.’
De mensen in de coupé kijken verbaasd. Ze zijn blij dat ze in de drukte van de spits een plekje hebben weten te bemachtigen. Twee druk pratende meisjes zijn stilgevallen. Iedereen is in afwachting van wat er gaat gebeuren. Dan gaat de NS-medewerker langs alle mensen en vraagt bij elk groepje van vier: ‘Heeft u nog iets te vragen? Nee? Oké. U nog vragen voor mij? Goed. Fijne dag verder.’
Ik kan mijn lachen niet onderdrukken. Even twijfel ik of ik hem  zal vragen naar het nut van het leven. Gewoon, omdat het kan. Alleen zet ik mezelf dan wel heel erg in de spotlight en dat wil ik niet. Zo grappig ben ik niet. Ik denk dat het voor de meeste mensen lastig is om onvoorbereid vragen te stellen aan iemand ten overstaan van een groep onbekenden.

Dus vervolgt de man zijn weg, zonder dat iemand hem nodig heeft.

Dan bedenk ik, dat ik hem wel had kunnen vragen hoeveel CO2 uitstoot het scheelt als ik een jaar lang de trein neem tussen mijn woonplaats en werkplek in vergelijking met een auto. Of dan de aanschaf en het onderhoud van de trein en het hele netwerk meegerekend is in die berekening. Kun je dat überhaupt goed berekenen?

Ik had ook kunnen vragen waarom de NS zulke kleine treinen inzet in de spits, zodat we allemaal in een gangpad opgepropt staan, terwijl een derde van de trein bestaat uit een half lege “eerste klas”. Of ik misschien een keer eerste klas mag reizen op zo’n moment om het ongemak van al die andere keren te compenseren. Vorige week bijvoorbeeld werd het in het halletje zo druk dat ik bang was flauw te vallen. Er was weinig zuurstof en ik was oververhit, maar er was geen ruimte om mijn jas uit te trekken.Uitstappen was ook geen optie, daar de deuren niet opengaan tijdens het rijden. Gelukkig kwam station Castricum net op tijd. Er stroomde weer een beetje zuurstof de trein in en er gingen iets meer mensen naar buiten dan naar binnen. Zo had ik een paar vierkante centimeter om mij te bewegen en deed ik als een te dik slangenmeisje mijn jas uit.

Ook had ik kunnen vragen waarom de NS opeens de OV-poortjes heeft veranderd. Voorheen was het zo, dat je kon annuleren als je had ingecheckt. Dan deed je nog een keer je OV-kaart langs het paaltje en dan werd de incheck ongedaan gemaakt. Nu schrijft de NS weer tien euro af. Je checkt opnieuw in. Geen melding ‘u bent al ingecheckt’.
Dat geld krijg je wel weer netjes terug als je de NS belt. Binnen drie weken. Bovendien houd je daarmee ook weer mensen aan het werk, die dat voor je regelen. Dat is ook mooi.

Jammer dat ik dat allemaal niet bedacht toen de man langs liep. Dat ik er weer eens moest lachen, terwijl het zo serieus goed bedoeld was. Doet de NS eindelijk iets goed, reageren de reizigers niet.

Beste servicemedewerker, je bestaan is niet nutteloos, maar we waren overrompeld. Als je keer tijd hebt (onder werktijd natuurlijk), kun je misschien mijn vragen alsnog beantwoorden.

wp-1479561441504.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s