Mooi afscheid nemen

Vandaag was ik voor het laatst. Eerder verhuisde ik al naar de dependance en de leerlingen die eerder in mijn klas zaten hopen dat ik de volgende periode weer op het hoofdgebouw kom werken. Ze weten niet dat ik (als invaller) al een poosje boventallig ben. Dat kan ik niet uitleggen. Nu ga ik weg, omdat ik een andere tijdelijke baan aangeboden heb gekregen. Dat is even slikken voor alle partijen. Ik voel dat ik op deze school thuishoor en ik krijg dat steeds bevestigd. 

Er vloeien tranen. Stille tranen van een meisje dat zich te groot voelt om te huilen. Voor haar geldt wat voor veel van onze leerlingen geldt: Het leven staat in het teken van afscheid nemen. Je voelt aan alles dat zij dit niet wil. Niet weer.

Mijn afscheid vandaag was goed. Ik ben nog nooit zo veel en zo stevig geknuffeld door zoveel kinderen als vandaag. Natuurlijk was een simpele hand ook prima. 

Een jongen pakt mij al iets eerder vast als hij met mij in de gang staat. Zijn gezicht staat zo treurig dat ik hem bijna een moederlijke kus geef. Ik ben verbaasd, want ik heb hem alleen bij één vak in de klas en ik had geen idee dat hij me zo graag mocht. Hij blijft slikken en ik verwoord wat ik denk te zien ‘Je vindt het moeilijk hè?’ ‘Ja’, zegt hij, ‘Ik heb mijn pappa twee jaar niet gezien. En mijn mamma ook niet.’ Echte tranen nu. Ik sta flink te slikken, maar ik krijg die plotselinge brok niet weg. Ik vraag niet waarom, maar: ‘Bij wie woon je dan?’ ‘Bij mijn grote broer, hij is vijfentwintig.’ Ik laat het even tot me doordringen. Een kind van elf in een vreemd land, zonder ouders. En dat al een paar jaar. Een vijfentwintigjarige jongen, die net aan zijn leven begint, die voor zijn kleine broertje zorgt. Ik merk dat ik niet durf te vragen naar het wel en wee van die ouders. Alsof hij mijn gedachte opvangt zegt hij:’Ze komen over drie maanden.’ En weer gaan die armpjes om mijn middel. Ik geef hem een kus op zijn haar en zeg: ‘Ik hoop dat die drie maanden heel snel voorbij gaan.’ Mijn stem trilt. ‘Ja juf, dank je wel, ik ook.’ Ik voel de tranen prikken. Niet om mijn afscheid. Dat is echt niets vergeleken bij wat de kinderen hier meemaken. 

Ik besluit om alleen nog maar te genieten van mijn afscheid. Alle kimderen van de dependance  komen op bezoek in mijn lokaal. We praten, lachen, ik krijg foto’s, bloemen, cadeautjes, knutsels, kussen en knuffels. Een borrel met de collega’s na schooltijd. Geen zielig gedoe voor mij. Alle lieve woorden, bloemen, cadeaus pak ik met een lach aan. Een speech van de directeur, die me complimenteert en zelfs de oud-directeur die met pensioen ging, komt nog even gedag zeggen en een cadeautje brengen. Super, super, super. En ik kan alleen maar zeggen wat ik hoop: ‘I will be back!’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s