Welkom

Ik ben weer terug bij de school waar ik thuis hoor. De school voor nieuwkomers. Wat een geluk! Mijn takenpakket is erg divers. Naast mijn lesgevende taken ben ik sinds deze week ook verantwoordelijk voor de inschrijvingen van nieuwe leerlingen. Wij hebben vanzelfsprekend veel vluchtelingen op school. Maar er zijn ook arbeidsmigranten, waarvan de kinderen naar school moeten. Bij ons op school blijven de kinderen een jaar, zodat ze de Nederlandse taal voldoende beheersen om op een reguliere school het onderwijs te kunnen volgen.

De vluchtelingen worden vaak bijgestaan door een vrijwilliger van Vluchtelingenwerk. Tussen al het papierwerk, dat ik met ze moet doornemen, probeer ik wat met ze te praten. De meesten praten wel een beetje Engels of ze hebben al wat Nederlands geleerd in het AZC. Vaak hebben ze een vertaal app op de telefoon en ook de vrijwilliger vertelt soms dingen, die ze weet uit eerdere gesprekken.

Ik heb in de afgelopen dagen zes nieuwe kinderen ingeschreven uit verschillende landen. Vluchtelingen die al te lang geen onderwijs hebben gehad en het liefst morgen willen beginnen. Kinderen staan te popelen om weer een normaal leven te beginnen. Kinderen die tot twee weken geleden nog tussen de puinhopen van Aleppo leefden. Ze zien er vrolijk uit, hoewel ze de laatste jaren vooral binnenshuis hebben doorgebracht.

Ouders die totaal niets zeggen over hun geloof. En als ze er al iets over zeggen, dan is het laconiek. Het is niet het allerbelangrijkst. Althans niet in combinatie met school. Ze zijn weggejaagd door mensen die uit naam van het geloof de boel onleefbaar hebben gemaakt.
Ik besef me ook dat dit de mensen zijn waar sommige mensen in Nederland bang voor zijn. Ze vrezen dat deze mensen ons hun cultuur willen opleggen. Ik ben daar helemaal niet bang voor. Geen enkele ouder doet ‘vreemd’. Ze zijn heel aardig (waarom ook niet) en ze schudden me de hand. Ze willen precies hetzelfde als ieder ander mens. Een dak boven hun hoofd, wat eten en dat hun kinderen gelukkig zijn en kansen krijgen. Leven zonder angst. Ze bedanken me uitgebreid bij het afscheid. Ik heb de mooie taak ze welkom te heten.

De kinderen willen bij de rondleiding het liefst meteen de volgende dag beginnen. Soms kan dat, maar niet altijd. Het is prachtig om die blije koppies te zien. De oudere kinderen (die komen niet bij ons op school) zien er een stuk minder onbezorgd uit. Ze stralen een soort gelatenheid uit. Een houding van ‘we zien het wel’. Ze zullen wat meer tijd nodig hebben om te landen.

Landen. Neerdalen op land. Op een land neerkomen. Neerland. Nederland.
Wat ben ik een bevoorrecht mens dat ik hier ben geboren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s