Ouder worden, niet altijd charmant

Ik had nooit een probleem met ouder worden, ik dacht dat het mooi was. Dat was toen ik jong(er) was. Nu is dat anders. Het is geen probleem en ik accepteer het ook, maar er zitten echt minder leuke kanten aan.

Zo ben ik al ongeveer 10 jaar in de overgang en het eind is nog niet in zicht. Nu denk je misschien dat ik hier de details uit de doeken doe, maar dat hebben velen voor mij al gedaan. Ik denk er niet aan, maar ik kan wel verklappen dat er geen klap aan is. Laat ik het zo zeggen: zonder dat je erom gevraagd hebt, ben je opeens een hete vrouw.

Had ik vroeger een strak lijf, terwijl ik van alles at en snackte en dat zonder ook maar over iets na te denken, tegenwoordig ben ik zwaarder en dikker dan toen ik zwanger was. Ik zweer je dat laatst een moeder van school aan mij vroeg wanneer de baby zou komen. Die buik heb ik echter helemaal aan mijzelf te danken, want ik ben minder actief en eet nog net zo veel of meer. Ik heb een enorme zucht naar lekkere dingen. Door mijn aangegroeide vetjes, zijn ook mijn rimpels een beetje verdwenen, dus mijn gezicht schijnt er wat jonger uit te zien. Vandaar misschien die vraag van de moeder.
Ik heb dus de keuze: dik en minder rimpels of dun en een ouwe kop. Great!

Dat ik minder beweeg heeft te maken met mijn moeheid. Door de jaren heen lijkt de moeheid te zijn opgestapeld en een paar keer goed uitslapen maakt eerder dat ik me slechter voel dan beter. Wat wel helpt is af en toe een klein slaapje. Een tukkie doen, maar hoe bejaard is dat?
Maar ja, ik kan niet anders. Opeens gaat het lampje uit en val ik in slaap, te pas en te onpas. Op vergaderingen, in de trein, op de bank, in de auto, in de bioscoop. Het is nog net niet zo dat ik tijdens een wandeling in slaap val. Daarbij komt ook nog dat ik soms snurk. Charmant! Dus als ik dan opeens wakker schrik en merk dat ik in de trein bijna op de schouder van mij buurvrouw hang, dan hoop ik in godsnaam maar dat ik niet ook nog heb gesnurkt. Gauw maak ik een grap over mezelf om de situatie nog enigszins te redden. Ik probeer er tegen te vechten, maar het lijkt erop dat hoe fanatieker ik het slaapje probeer tegen te houden, des te harder het toeslaat.

Behalve mijn moeheid zijn er ook nog de pijntjes. Mijn knieën, mijn artroseteen, mijn rug, mijn schouders, mijn nek en sinds een paar jaar ook mijn hoofd vragen om de beurt om aandacht. Als ze die dan hebben gehad en zich weer een beetje gaan gedragen zoals ik dat wil, dan dient het volgende pijntje zich aan. Niet erg bevorderlijk voor het bewegen, maar funest als ik niet meer beweeg.

Verder zijn er dingen die ik niet meer snap. Ik snap bijvoorbeeld niet meer hoe ik muziek moet luisteren onderweg. Ik heb een telefoon en kan via Youtube luisteren als ik wifi heb. Maar al die CD’s en platen, die wij hebben, kon ik vroeger opnemen en via een walkman of iets dergelijks afluisteren. Daarna kwam de MP3, dat ging dan via de computer en dat lukte me ook nog wel. Nu heb ik geen idee meer. Mijn zoon heeft een keer muziek op mijn telefoon gezet, maar dat gebeurt dan zonder mij. Dat gaat namelijk sneller. Nu staat er muziek op die hij leuk vindt, waarvan hij dacht dat ik die ook leuk vind.
We hebben ook allerlei apparaten, die van alles kunnen. Bijvoorbeeld de printer. Die kan ook scannen en weet ik het wat niet meer. Er staan zoveel icoontjes bij het programma van de printer, dat ik er al moedeloos van wordt als ik er aan denk wat ik allemaal moet bestuderen om het ding ten volle te benutten. Vroeger kreeg je er ook een handleiding bij. Nu een papiertje om snel te installeren. Verder zoek je het maar zelf uit.

Zijn er dan geen leuke kanten aan het ouder worden? Ja hoor. Zeker. Ik maak me niet zo veel zorgen meer. Tot nu toe heb ik van alles overleefd, al dacht ik soms dat iets het einde van de wereld was. Ik hoef niets te bereiken, ik ben gewoon op weg en ik zie wel wat er op mijn pad komt.


Ik merk dat ik veel weet. Als we kijken naar TV programma’s, als ik praat met jongere collega’s, dan merk ik dat ik door de jaren heen, zonder al te veel moeite, heel wat informatie heb vergaard. Dat komt soms handig van pas, maar meestal is het nutteloze informatie die allemaal opgeslagen is in mijn hersens. Zo weet ik dat er 336 kuiltjes in een golfbal zitten, terwijl ik niets met golf heb. Dat alleen de vrouwelijke muggen steken, maar ik weet niet hoe je een mannelijke of vrouwelijke mug kan herkennen. Als je gestoken wordt, was de mug vrouwelijk. Daar heb je wat aan! Wist je dat een telefoontoestel vroeger, behalve een snoer van de hoorn naar het toestel, ook een snoer naar een speciaal contact in de muur had? Dan ben je waarschijnlijk boven de veertig, want een jonger iemand vroeg me laatst: ‘Namen jullie de telefoons niet mee omdat ze zo groot waren? Of had je er geen goede batterijen in?’

Ik ben hopeloos afgedwaald, dat is niets nieuws. Dat deed ik altijd al.

Nu jullie: Wat vind je nou echt een voor- of nadeel van het ouder worden?

 

 

 

 

Advertenties

6 reacties op ‘Ouder worden, niet altijd charmant

  1. Mies Huibers mei 27, 2017 / 3:59 pm

    Ondanks de wat minder plezierige zaken waarmee jij geconfronteerd wordt, heb ik toch wel stiekem smakelijk moeten lachen af en toe. Misschien is het grootste voordeel van ouder worden wel dat ik snel ergens de lol van in kan zien en me niet zo druk maak.

    Nou heb ik wel de onbedwingbare behoefte om ergens een golfballetje op te snorren om die kuiltjes te gaan tellen. Ik geloof niet zomaar alles.

    Liked by 2 people

  2. Andrea Pronk-De Palm mei 27, 2017 / 5:46 pm

    Feest der herkenning (hier en daar dan), raak geschreven Esther! Ik heb hardop gelachen. Ook ik dacht “vroegah” heel stoer dat ik niet zo’n probleem zou hebben met ouder worden, maar nu blijkt het tegendeel waar. Ik geloof dat ik de pijntjes nog het vervelendst vind. En dat ik mijn ouders zie in de spiegel! Voordeel: net als jij, minder zorgen, meer berusting (en daarmee meer vrijheid)!

    Liked by 1 persoon

  3. Ximaar juni 2, 2017 / 8:45 am

    Het gewichtsprobleem komt me bekend voor. Bij mij is het er uiterst langzaam aangekomen, enkele grammen per dag. M’n idee is dan ook dat het er met dezelfde snelheid af moet om niet te jojo-en. Het gaat er inmiddels zo langzaam van af dat ik in het afgelopen jaar weer een 1 kg ben aangekomen.

    Van carrière- of uiterlijk-dingen heb ik nooit last gehad. Dat is me overkomen en ik kan er goed mee leven. Fut heb ik ook nog voldoende. Ik sta veel vroeger op dan vroeger. Het lijkt ook wel dat ik makkelijker wildvreemden aanspreek en daar een leuk praatje mee heb zonder dat zij mij vreemd of vervelend vinden. Mogelijk kom je als een ouder iemand minder aggressief over.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s